Όταν αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, ο τίτλος ήταν Γιατί vegan και όχι Vegetarian; Και θα αφορούσε τους λόγους που πρέπει κανεις να γίνει vegan και όχι vegetarian (γιατί αφενός είναι μια αρχή, αλλα μάλλον δεν αρκεί). Ξεκίνησα να γράφω 2 λόγια για το πως εγώ έγινα vegan από vegetarian και κατέληξε αυτό το συναισθηματικά φορτισμένα άρθρο.

Διαβάστε το χωρίς κριτική. Είναι απόλυτα ειλικρινές και χωρίς κανενός είδους προσπάθεια εντυπωσιασμού και είναι αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες κάθε είδους, για την γιορτή της μητέρας την ερχόμενη Κυριακή 13 Μαΐου 2018.

——–

Θα ξεκινήσω το post αυτό, λέγοντας λίγα πράγματα για την δική μου απόφαση αλλά και της οικογένειάς μου, να μεταβούμε σε μια αμιγώς φυτική διατροφή.

Για κάποια χρόνια (περίπου 5) υπήρξα χορτοφάγος. Σταμάτησα να τρώω οτιδήποτε ζωντανό (κρέας, ψάρι, μαλάκια κ.τ.λ.) εν μια νυκτί. Ήταν απόφαση με την οποία φλέρταρα από πολύ μικρή, σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Μνήμες απο την παιδική μου ηλικία (αφαιρούσα το κρεάς από την γυρόπιτα, αφαιρούσα τα αλαντικά από τις πίτσες, έτρωγα έως ένα κομμάτι κρεάς γιατί μετά αναγούλιαζα στην ιδέα, δεν μπορούσα να φάω ψάρι εκτός κι αν κάποιος μου το καθάριζε δίχως να το δω ολόκληρο στο πιάτο κ.τ.λ.), μου θύμιζαν πάντα πως σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με αυτήν την διατροφή, όμως η κοινωνικοποίηση κατα κύριο λόγο ήταν ο μεγαλύτερος λόγος που με κρατούσε μακριά από το να πάρω την απόφαση να σταματήσω αυτό που μέχρι τότε ένιωθα λάθος. Και δεν λέω ότι ήταν εύκολο μετά.

Photo by rawpixel on Unsplash

Όμως το αποφάσια. Και έγινα vegetarian. Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω για την διατροφή ώστε να μπορέσω να καλύψω το “κενό” του κρέατος. Ήταν μια παγίδα στην οποία έπεσα περισσότερο λόγω του άγχους που μου είχε προκαλέσει τότε ο περίγυρος για το πως θα αναπληρώσω τα “χαμένα” διάφορα (βλ. πρωτεΐνη, βιταμίνες, σίδηρο κ.τ.λ.). Και κάπως έτσι βρέθηκα να διαβάζω ένα κάρο πράγματα που τελικά αποδείκνυαν το αντίθετο από αυτό που τόσα χρόνια πίστευα. Το να μην τρως ζωικά προϊόντα όχι μόνο δεν σου κάνει κακό, αντιθέτως σου κάνει πολύ καλό!

Έτσι κάποιες μεγάλες περιόδους είχα διαλείμματα vegan-ισμού.  Και γιατί διαλείμματα; Γιατί είχα εστιάσει στο θέμα της υγείας. Οπότε μου ήταν πολύ εύκολο να διακόψω για λίγο την vegan διατροφή και να φάω και λίγο τυράκι. Δεν χάλασε ο κόσμος βρε αδερφέ. Ήταν πιο εύκολο για’μενα να βγώ έξω να φάω με φίλους έτσι, ή να πάρω κι ένα σάντουιτς από τον δρόμο με τυρί και μαγιονέζα και να το ευχαριστηθώ. Σιγά, τι να πάθει η υγεία μου παραπάνω, με ένα απλό σάντουιτς που περιέχει τυρί και μαγιονέζα;

Αλλά τελικά το πρόβλημα ποιο ήταν; Ήταν ότι έως τότε δεν είχα (τουλάχιστον πλήρως)  “ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ“. Έτσι, μπορεί να αναγούλιαζα στην ιδέα να βάλω στο στόμα μου κάτι που πριν λίγο ήταν ζωντανό, αλλά δεν είχα κανένα πρόβλημα (ηθικά), να τρέφομαι με εκκρίσεις ζώων.

Κάνε τη Σύνδεση!

Και τότε έγινε το καταπληκτικό (για πολλούς λόγους 🙂 , αλλά ας εξετάσουμε μόνο αυτόν). Τον Ιανουάριο του 2016 έμεινα έγκυος. Ήταν ένα χαρμόσυνο γεγονός που αναπόφευκτα θα έφερνα μεγάλες αλλαγές στις ζωές και των δύο μας, εμένα και του Μανώλη. Μια μεγάλη αλλαγή ήρθε συζητώντας για το μοντέλο διατροφής που θα ακολουθήσουμε για το παιδί μας, που ακόμη δεν είχε γεννηθεί. Ήμουν κάθετη. Το παιδί δεν θα έτρωγε ζώα. ΠΟΤΕ.

Ζήτησα απο το Μανώλη που έως τότε ήταν παμφάγος, να μελετήσει πριν μου εκθέσει τα επιχειρήματά του. Μελέτησε. Και κάπως έτσι, αποφάσισε να γίνει κι ο ίδιος χορτοφάγος, χωρίς να του το έχω ζητήσει ποτέ. Το ίδιο θα κάναμε και με την μικρή.

Image Credit: triptomotherhood.com

Ο καιρός περνούσε και εγώ 3 μήνες πριν γεννήσω ξεκίνησα μαθήματα θηλασμού. Εκεί άλλαξε όλη η κοσμοθεωρία μου. Ήθελα πάρα πολύ να θηλάσω τη μικρή. Παρόλ’αυτά ακόμη δεν είχα καταλάβει τι προκαλούσα τόσο καιρό σε τόσες άλλες μανούλες αλλά και τα παιδιά τους. Είχα γίνει πολλές φορές η αιτία ένα παιδί να χάσει τη μαμά του και αντίστροφα, επειδή ήθελα τυρί στο σάντουίτς μου. Τρελλάθηκα. Δεν μπορεί να προκάλεσα αυτό το κακό τόσες φορές και να μην είχα παρει χαμπάρι.

Λίγο μετά, κράτησα για πρώτη φορά την Αντιγόνη στην αγκαλιά μου. Κοιτώντας την, ήξερα πως μπορώ να κάνω τα πάντα για εκείνη, για να την κρατήσω ασφαλή. Να της δώσω ότι χρειάζεται περισσότερο. Εμένα. Θέλησα με πολύ πείσμα (γιατί για΄μενα δεν ήταν εύκολο), να την κάνω να θηλάσει. Και τα κατάφερα. Μαζί με αυτό όμως κάτι ακόμη σημαντικό που κατάφερα, ήταν να “ΚΑΝΩ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ“.

Θυμάμαι ακόμη τις πρώτες 2-3 μέρες, που κρατούσα στην αγκαλιά μου τη μικρή μου και με πήραν τα κλάμματα, γι’αυτό που τόσα χρόνια στερούσα απο κάποιες άλλες μανούλες.  Δεν το χωράει ο νους μου ακόμη και τώρα. Δεν μπορώ ούτε δευτερόλεπτο να σχηματίσω την εικόνα στο μυαλό μου: εγώ στην θέση τους, να κλαίω με λυγμούς επειδή με χωρίζουν από το παιδί μου.

Αυτό ήταν για’μένα αρκετό. Δεν θα μπορούσα ποτέ ξανά να συμμετέχω σε όλο αυτό. Μου ήταν πλέον αυτονόητο. Στην συνέχεια άρχισα να διαβάζω και για τη βιομηχανία αυγού και το μέλι (αλλά ας μην επεκταθούμε σε αυτό το post. Θα έρθουν άλλα στα οποία θα μιλήσουμε αναλυτικά για όλα αυτά).

Image Credit: animalsaustralia.org

Απο εκείνη την στιγμή, για εμένα ότι περιείχε πόνο δεν ήταν τροφή. Και πιστέψτε με, έγινε πια πολύ μα πάρα πολύ εύκολο! Από εκείνη την μαγική στιγμή που θα κάνεις την Σύνδεση, γίνεται τόσο ανακουφιστικό να απέχεις απο όλο αυτό και συνάμα τόσο λυπηρό να γνωρίζεις ότι είναι πολλοί που δεν την έχουν κάνει ακόμη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν καν, πως οι αγελάδες παράγουν γάλα, για τον ίδιο λόγο που παράγουν οι άνθρωποι αλλά και όλα τα θηλαστικά: για να ταΐσουν τα παιδιά τους.

Έχω προσπαθήσει κατά καιρούς να παρακολουθήσω βίντεο της στιγμής εκείνης που χωρίζουν μια αγελάδα από το μικρό που μόλις έχει φέρει στον κόσμο, γιατί θελουν το γάλα της. Δεν αντέχω στα αυτιά μου αυτόν τον ήχο του σπαραγμού. Αρνήθηκα ακόμη και να δώ ένα βίντεο που έγινε viral και στην Ελλάδα, με την αγελάδα να τρέχει πίσω από το φορτηγό που έπαιρνε μακριά το αγελαδάκι της. Μου είναι δύσκολο, να το δώ ακόμη κι αν δεν συμμετέχω πια σε όλο αυτό. Ακόμη και τώρα που το γράφω νιώθω να πονάει η καρδιά μου για ότι συμβαίνει.

Τι άλλο να πω… Είναι συναισθηματικά φορτισμένη αυτή η στιγμή.

Ένα μεγάλο Λυπάμαι πολύ και ένα ακόμη μεγαλύτερο Συγνώμη που τόσα χρόνια υπήρξα στην άγνοια.

Αυτά και κλείνω με ένα κείμενο του James McWilliams που διάβασα εχτές σε ένα post στο facebook page των Vegan For Life Greece που συνοδεύεται από ένα όμορφο βίντεο μέ τη γέννηση ενός μικρού μοσχαριού (δείτε το, αξίζει τον κόπο):

Έγινα vegan τη μέρα που είδα ένα βίντεο όπου ένα μοσχαράκι γεννήθηκε σε μία βιομηχανική φάρμα.

Απομάκρυναν το μωρό από τη μητέρα του πριν καλά καλά πέσει στο έδαφος. Το αβοήθητο μοσχαράκι γυρνούσε πίσω το κεφαλάκι του για να βρει τη μαμά του. Η μητέρα έτρεξε πίσω από το γιο της και ξέσπασε σε οργή όταν ο κτηνοτρόφος της έκλεισε την πόρτα. Θρηνούσε με τον πιο λυπηρό ήχο που έχω ακούσει ποτέ να κάνει ένα ζώο, και μετά κατέρρευσε και έπεσε στο έδαφος, κρύβοντας το πρόσωπό της στον λασπωμένο πλακούντα.

Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε σχετικά με τη χημεία του εγκεφάλου, το ένστικτο του ζώου, ή οτιδήποτε. Ήξερα μόνο ότι αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Ήξερα μόνο πως τέτοια βάσανα δε θα άξιζαν ποτέ η γεύση του γάλακτος ή του κρέατος. Βρέθηκα να συμπάσχω με την αγελάδα και το μοσχαράκι, και έτσι η ζωή μου άλλαξε.

 

2 thoughts on “Υπήρξα vegetarian. Όμως έγινα vegan.

  1. Το ίδιο κι εγώ… Δεν θα σου κρύψω ότι υπήρξα από αυτούς τους αφελείς που πιστεύουν ότι οι αγελάδες (και οι κατσίκες και τα πρόβατα) έχουν πάντα γάλα, οπότε μπορούμε να το παίρνουμε. Ότι τους κάνει καλό. Άλλωστε γιατί είναι τόσο χαρούμενες οι αγελαδίτσες στις ετικέτες των προϊόντων γάλακτος;… Μόνο όταν ήρθε η ώρα μου να γίνω μάνα και να θηλάσω συνειδητοποίησα τι είναι το γάλα. Πόσο λυπάμαι… :΄(

    1. Υπήρξα κι εγώ αφελής που πίστευε το ίδιο πράγμα. Αυτό μας πούλησαν, αυτό αγοράσαμε :(.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: